این فیلم در شش ماه آخر انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۰ فیلمبرداری شده است. فیلیپ سیمور هافمن شروع به مستندسازی کمپین در کنوانسیون‌های ملی جمهوری‌خواه و دموکرات می‌کند، اما بیشتر وقت خود را در خیابان‌ها و اعتراضات و اقدامات پلیس می‌گذراند تا در کنوانسیون‌های سازمان‌یافته. هافمن به وضوح از سیاست‌های پولی و راست‌گرایان متنفر است. او در طول پیشرفت کمپین، خسته‌تر و ناامیدتر به نظر می‌رسد. در نهایت، هافمن بیشتر از کمپین رالف نادر به عنوان یک گزینه به احزاب اصلی که تقریباً غیرقابل تمایز هستند، انرژی می‌گیرد. اوج فیلم نظرات بارنی فرانک است که می‌گوید راهپیمایی‌ها و تظاهرات عمدتاً اتلاف وقت هستند و بازیکنان سیاسی واقعاً مؤثر مانند NRA و AARP هرگز به راهپیمایی‌ها، نشستن‌ها، تیراندازی‌ها یا جابجایی‌ها توجه نمی‌کنند. در مصاحبه با جسی جکسون، هافمن آنقدر مضطرب است که نمی‌تواند تمام سوالاتش را بپرسد.