اگر در نگاهِ اول به نظر برسد که این فقط یک «ساخت فیلمی برای رقص در تاریکی» است، تحولاتِ بعدیِ فیلم کلِ درگیریِ زندگیِ درونیِ لارس ون تریر را در طولِ فرایندِ فیلمبرداری نشان می‌دهد. تمامِ تردیدها و ناامنی‌هایِ او در همکاری باِ گروه و بازیگران—به‌ویژه بازیگرانِ زن—آشکار می‌شود. بزرگترین درام با ترکِ سازندگانِ صحنه توسط بیورک آغاز شد. هیچ‌کس نمی‌دانست آیا او بازخواهدگشت یا نه. اقرار به این که او از زنان احساسِ تهدید می‌کند که می‌توانند او را شرمنده کنند، این فیلم را به نوعی دفترچهٔ diaryِ شخصی تبدیل می‌کند. وقتی دربارهٔ اهمیت، هدف و زیباییِ استفاده از صد دوربین در یک سکانسِ معین یا معنای قواعدِ داگما ۹۵ بحث می‌کند، تماشاگر در فرایندِ جست‌وجویِ هنرمند حضور دارد. آیا دردِ که این کارگردان در طولِ فیلمبرداری متحمل شده در نتیجهٔ نهایی دیده می‌شود، همان‌گونه که ون تریر ادعا می‌کند؟