در تنها ده فیلم، موریس پیالات به طرز دردناکی به اوج سینما رسید و در افسانه‌اش تقاضای دیوانه‌واری برای حقیقت و خشم به یاد ماندنی برای دستیابی به آن را به تصویر کشید. با "کودکی برهنه"، اولین فیلم بلندش در سن ۴۳ سالگی، این کارگردان بلافاصله اثر خود را بر جای گذاشت، این "هنر واقعی کردن چیزها"، به گفته چابرو. اما در طول یک فیلم‌نامه غیرقابل طبقه‌بندی به شکل یک خودزندگی‌نامه، از جدایی تا پدر شدنش با شگفتی، از طریق عذاب مادرش، این کارگردان از احساس نادرست فهمیده شدن رهایی نمی‌یابد، با وجود شناخت بین‌المللی.