"به پیرلوئیگی کاپللو نزدیک شدم وقتی که تبدیل به همراه میله‌ی تخت کناری من شد. ما همدیگر را نمی‌شناختیم، اما با هم صمیمی بودیم. اشعار او پر از تصاویر است، شاید حتی در برخی رویاهایم هم دیده‌ام. درباره زندگی شخصی‌اش چیز زیادی نمی‌دانستم، درباره تصادف موتورسواری زمانی که شانزده سال داشت و این که بقیه عمرش را در صندلی چرخدار گذراند. هیچ نشانی از این در اشعار نیست: در ابیاتِ پیرلوئیگی می‌دود، و گاهی اوقات پرواز می‌کند.