برای ژولس و میا زمان برایشان مانند توقف است. بارها و بارها سعی می کنند خود را بازتولد کنند و تصویر ایستا را فرار کنند که آنان را گروگان گرفته است. اما به محض اینکه در انکار فرو روند و به نگاه دردسترس به صمیمیت دست یابند، واقعیت آنها را پی می زند و دوباره به مبارزه خودخواسته شان می اندازد. «صدفی بدون پوسته» پرتره نیمه داستانی از دو زن، رویاهایشان و ترسهایشان، نسلی ناسازگار و برلینی که در آن زندگی می کنند و هویتش را نیز هنوز پیدا نکرده است.