چین دیگر جای زیادی برای دستفروشانی مثل «سو» باقی نگذاشته است. او یک رستوران کپرینشین در کنار یک سایت ساختوساز در خیابان بیست و چهارم هانگژو برپا کرد، اما البته مجوز لازم برای آن را دریافت نکرد. جای تعجب نیست که مقامات، او و دیگر ساکنان غیرقانونی را مجبور به ترک آنجا میکنند. «سو» و دوستدخترش «چین»، که دلسرد نشدهاند، مکان دیگری برای رستوران خود پیدا میکنند، اما دوباره مجبور به ترک آنجا میشوند. سپس «سو» تصمیم میگیرد به زادگاهش در روستا بازگردد، جایی که همسر و فرزندانش، همراه با خانواده «چین»، هنوز در آن زندگی میکنند. پس از سی سال دوری، این زوج با آغوش باز welcomed بازگردانده نمیشوند. فیلمساز، ژیچی پان، معمولاً ماجراهای «سو» و «چین» را بدون اظهارنظر دنبال میکند، اما گاهی مداخله میکند، مثلاً وقتی «سو» فاقد اخلاق سعی میکند از مردم کلاهبرداری کند. «خیابان بیست و چهارم» با شخصیت اصلی رنگارنگ خود، نگاهی بدیع به داستان چین در حال نوسازی و افرادی که در حاشیه مانده و نمیتوانند همگام شوند ارائه میدهد.